Foto

Ik was 25 toen ik stiefmama werd van twee meisjes.

 

Nu mijn stiefdochter zelf die leeftijd overschreden heeft, kijk ik met mildere ogen naar die versie van mezelf. Hoe jong!

Ik denk dat ik zo ongeveer alles fout gedaan heb wat maar kon. Je moet daarbij weten dat ik op dat moment in opleiding was tot psychotherapeute. Ik wist dus best het een en ander, ik wou hun mama niet vervangen, loyaliteiten respecteren, rouwverwerking en si en la.

Meermaals vloog mijn trouwring door de living. Slaande deuren. Huilen. Schuldgevoel. Willen praten, niet kunnen. Zelfs niet aankijken. Het goed maken zonder woorden. Veel cakejes bakken dus om iedereen weer blij en happy te maken, laten we het gezellig houden (en kilo’s bijkomen)…

Omdat een therapeut in opleiding zelf therapie en supervisie moet volgen, ben ik met mijn issues bij collega’s te rade gegaan. Ik schaamde me ziek, maar ik wou er alles aan doen om met deze man te kunnen leven. Bovendien: als een therapeut al niet naar zichzelf kijkt, wie dan wel?

En daar in die tijd is mijn persoonlijke missie ontstaan. Want mijn meer ervaren collega’s konden mij niet helpen. Dit is wat ik te horen kreeg:

  • dat een stiefouder niets te zeggen heeft en zich moet invoegen
  • dat je toch wel moet opletten met die kinderen die al zoveel meegemaakt hebben,
  • dat het aan mijn innerlijk kind ligt, dat ik te veel nadenk, me niet open stel
  • dat het aan mijn partner ligt
  • dat het gewoon tijd vraagt
  • dat een veel oudere partner je op een bepaald moment toch gaat verlaten, waarschijnlijk als ik een jaar of 35 bent (ja echt, letterlijk zo!)
  • dat ik een boos mens ben dat altijd in de belangstelling wil staan (aldus de kindertherapeut die mij nooit zag en beide ouders op gesprek vroeg)

Mijn issue als ‘jong dingske’ was dat ik naar sommige van die collega’s opkeek en klakkeloos dingen aannam. Ik hoef er geen tekeningetje bij te maken dat niets van dat alles me hielp. Schuld en schaamte namen alleen maar toe. Het ergste daarbij is dat het gedoe gaf met Peter. En dat triggerde al mijn angsten. Waardoor ik zo gevangen zat in mezelf als wat.

Dáárom heb ik mijn tanden gezet in het hele stiefgebeuren.

Ik ben een stiefouder en een volwaardig persoon. Ik heb iets te zeggen over mijn leven, hoeveel tegenwind er ook komt. Als mijn man dat niet kan hebben, hoeft hij mijn man niet te zijn! (het is allemaal goed gekomen hoor :))

Dáárom ben ik doorgegroeid naar relatietherapeute. De verantwoordelijkheid voor een goed genoeg samengesteld gezin ligt bij de beide partners. Punt uit.

Dingen veranderden. Ik veranderde. Het is niet omdat je volwassen bent, dat er niet nog veel te groeien valt. Dan begint het pas. Leren vriendjes worden met je emoties. Leren jezelf uitdrukken en leren luisteren naar de ander, die iets anders uit te drukken heeft. Leren samen zitten rond het onoplosbare.

Ik begeleid koppels naar een beter samengesteld gezin. Want er zijn veel misverstanden. Er circuleert info die logisch lijkt, maar die op lange termijn tegenwerkt. Koppels moeten quasi meteen naar de mature fase van hun relatie: kunnen leven met verschillen, elkaar kunnen blijven vinden terwijl je elk totaal andere posities inneemt. Terwijl je relatie pril is en niet alle winden jullie gunstig gezind zijn.

Grote kans dat er ook nog het een en ander uit je rugzakje ontwaakt. Bij mij: bestaansrecht, om kunnen met afwijzing en verlating, kan ik de ander wel vertrouwen, ben ik het wel waard om mijn eigen plek in te nemen?

Als je het aangaat leer je veel. Dan geraakt die rugzak binnenste buiten gekeerd. Dan creëer je samen een relatie om u tegen te zeggen, met plezier en verbinding en diepgang zoals je nog nooit om je heen gezien hebt. Leef je een rijk leven. Met kinderen die niet de jouwe zijn, maar die je zoveel brengen… op manieren die je never nooit had kunnen bedenken.

Samengestelde gezinnen zijn niet voor dummies. Toch waren wij dummies. 😊

Zo gaat dat nu eenmaal. Daar schaam ik me niet langer voor. Ik stond open. Niet meteen, maar na de nodige crises. Om te leren en te groeien. Mijn partner noodgedwongen ook (je zal maar getrouwd zijn met een relatietherapeut, denk ik dan ;))

Ik werk online en in mijn praktijk in Bierbeek met stiefouders en koppels die willen groeien naar een beter samengesteld gezin.

Verder ben ik actief als blogger, schrijfster, spreker en trainer in opleidingen voor therapeuten en hulpverleners in allerlei organisaties.

Naast stiefmama van twee prachtige dames ben ik ondertussen mama van twee toffe kids. Ik ben gehuwd met Peter, de vader van mijn kinderen.

Verder hou ik van onze hond (Yuki, een cockapoo vernoemd naar mijn boekhoudprogramma), lezen, met de bloemen en planten bezig zijn zonder ooit groene vingers te kweken, podcasts luisteren. Ik heb veel tijd nodig voor mezelf (introvert in hart en nieren), ik schijn zeer analytisch te zijn als ook een beelddenker met een groot inlevingsvermogen. Bij momenten een ingewikkelde combinatie.

Ik bekijk de dingen graag vanuit een ruim perspectief, ben goed in relativeren vind ik zelf, maar kan niet om met nonsense en blabla. Ik hou van simpel en denk graag na over een betere wereld.

Een grote drijfveer in mijn leven is mijn geloof in menselijke ontwikkeling en groei, met name groei die in gang gezet wordt door de relaties met de mensen rondom ons. Fijne en verbonden relaties, maar tegelijk ook moeilijke en confronterend. Dan wordt het spannend en dan hebben we de kans om pas echt in beweging te komen. Zo kunnen we als het ware een steeds betere versie van onszelf worden.

In mijn werk staat centraal: bewustzijn, verbinding, jezelf zijn, openheid, verantwoordelijkheid nemen, emoties, de stem van de minderheid, het grotere plaatje én het concrete.

Ik ben opgeleid als integratief therapeute (Interactionele Vormgeving), voice dialogue facilitotor, EFT-relatietherapeute, integratieve relatietherapie. Ik ben thuis in systeemopstellingen, geweldloze communicatie, focusing, rouwbegeleiding, droomanalyse en existentiële therapie. Ik heb 15 jaar ervaring als psychotherapeute en relatietherapeute.

Ik ben aangesloten bij de beroepsvereniging VVTIV en hanteer hun gedragscode. Ik volg regelmatig intervisie en supervisie en zoek steeds verder naar mezelf in de ontmoetingen met mensen, ervaringen in mijn leven, eigen therapie en bijscholingen.

Ik ben geen psychologe van basisopleiding en dat betekent dat mijn begeleiding niet terugbetaald wordt.

De relatie met mijn cliënten zie ik als een samenwerkingsrelatie. Voor mij is het belangrijk dat het klikt en dat de cliënt kan zien wie ik ben; want ook ik ben een mens en niks menselijks is mij vreemd. In elke sessie tracht ik mij zo open mogelijk op te stellen voor wie ik ben, voor wie jij als cliënt bent en voor hoe het is om samen aanwezig te zijn.

 

Contacteer me met je vraag per mail of via het contactformulier. 

Ik heb enkele gratis video’s voor je gemaakt die je zorgen voor minder spanning en meer verbinding en rust in je samengesteld gezin. Je vindt ze hier >>>