Foto

Neem pen en papier in de aanslag en druk op PLAY :)

 

Laat tot je doordringen wat deze zes kenmerken zijn én wat daarvan de gevolgen zijn.

 

Weet dus dat het normaal is dat (onder andere):

 

  • kinderen jaren na datum nog steeds een herenigingswens hebben
  • jij en je partner discussies hebben over tot hoever de ex mag komen
  • kinderen loyaal zijn en blijven aan hun ouders (ongeacht wat die uitspoken) (zelfs als het kind zich openlijk afzet tegenover één ouder, blijft het loyaal. De loyaliteit gaat dan alleen ondergronds.)
  • kinderen daarom soms in het ene huis A vertellen en in het andere huis B
  • dat stiefouders hun stiefkinderen niet even graag hoeven zien als ouders dat doen (het kan wel natuurlijk, maar is niet vanzelfsprekend)
  • en omgekeerd: dat stiefkinderen hun stiefouders niet even graag hoeven zien als hun ouders (het kan wel natuurlijk, maar het is niet vanzelfsprekend)
  • jullie over ‘normale’ dagelijkse dingen andere opvattingen hebben (de cultuurverschillen)
  • niets dus vanzelfsprekend is en er over veel onderhandeld moet worden
  • opvoedstijlen uit elkaar kunnen liggen
  • kinderen wel naar de ouder luisteren, maar niet naar de stiefouder
  • er een conflict kan ontstaan in je rol als partner en je rol als ouder
  • een stiefouder nooit helemaal de positie van de ouder zal hebben (al kan dat soms wel, maar ook hier weer: niet vanzelfsprekend)
  • een stiefouder zich soms alleen voelt
  • er discussies kunnen zijn over wie er op de eerste plaats komt
  • de ene week er totaal anders uit kan zien dan de andere week
  • jij en je partner goed overweg komen, behalve als het over de kinderen gaat (in de kinderen zijn jullie niet verbonden – maar ook daar heb je natuurlijk een manier te zoeken in hoe je daarin elkaar het licht in de ogen kan gunnen)

Enzoverder, enzoverder.

 

Deze lijst is (helaas) niet limitatief.

 

Om het nog ingewikkelder te maken: sommige van deze ‘fenomenen’ kunnen er eerst niet zijn. Dan weer wel en dan weer niet enz.

Of: sommige van deze fenomenen worden door de ene partner als een probleem gezien en door de andere niet.

 

Maar als je dan toch bezig bent, vind ik wel dat je het hele plaatje moet zien. De gevolgen van deze kenmerken kunnen nl. ook zijn dat:

  • jullie een gevarieerd leven leiden
  • je elkaar kan inspireren met je opvoedstijl
  • er extra volwassenen in leven van de kinderen zijn (die een hulpbron kunnen zijn)
  • jij en je partner tijd voor elkaar hebben zonder dat je een babysit moet inschakelen
  • een stiefouder zonder kinderen tijd heeft voor zichzelf (werk, vrienden, sport, hobby’s)
  • kinderen alsnog een voorbeeld te zien krijgen van een gelukkige liefdesrelatie
  • kinderen loyaal kunnen worden aan de stiefouder en daarmee een grote bron van vervulling zijn in het leven van de stiefouder
  • stiefouders ook echt iets kunnen leren aan hun stiefkinderen waardoor ze een cadeau voor hen zijn
  • je van een leven met kinderen kan proeven zonder zelf kinderen op de wereld gezet te moeten hebben
  • er een andere ouder is met wie jullie kunnen overleggen
  • de stiefouder een paar extra ogen heeft die dingen kunnen zien die ouders niet zien en daarbij als hulpbron kunnen zijn
  • kinderen speelkameraadjes in huis hebben
  • je wereld open gaat
  • het nooit saai is bij jullie
  • je niet langer uit de weg kan gaan dat je niet zo goed met grenzen kan omgaan en je uitgedaagd wordt dit te leren
  • je willens nillens leert communiceren met elkaar en leert omgaan met frustraties
  • je een rijk relatieleven achter de rug hebt en als een ervaren liefdespartner volmondig ja kan zeggen tegen de persoon met wie je nu het bed deelt (om over dat ervaren leven in de slaapkamer maar al te zwijgen)

 

Gelukkig: ook deze lijst is niet limitatief 🙂

 

Nogmaals: ik leg je uit wat normale fenomenen zijn.

Ik zeg hiermee niet dat je je er maar mee bij neer moet leggen (wat dat eerste lijstje betreft in ieder geval).

Sommige issues vragen om jullie aandacht.

Vragen om afspraken.

Om empathie (zeker als ze niet opgelost kunnen worden).

Hoe dat precies zit, daar kom ik nog uitgebreid op terug!

 

Wel is het zo, dan je je neer moet leren leggen bij het gegeven dat dit de kenmerken zijn. Ze zijn wat ze zijn, ongeacht hoe jij je je er bij voelt.

Om die reden wordt het leren leven in een samengesteld gezin door sommigen als een rouwproces ervaren.

Dat rouwproces is soms al in het begin aanwezig (en maakt bvb dat je maar niet kan beslissen of je nu wel of niet aan dit gezin wil beginnen), of duikt pas later de kop op (als eenmaal tot je begint door te dringen dat sommige dingen zijn zoals ze zijn, bvb dat de kinderen van je partner er nu eenmaal zijn, dat je partner niet de ouder is en wat dat betekent enz.)

 

Het goede nieuws is dat het onder ogen zien van de realiteit je uit de fantasiefase haalt.

Ja, dat is goed nieuws, ook al voelt de fantasiefase vele malen heerlijker dan de bewustwordingsfase.

Het maakt dat er stilaan ruimte in je komt om de zaken anders te gaan aanpakken.

Daarover binnenkort meer.

 

Dit doet me denken aan een spreuk die ik wel eens op mijn Facebook-timeline zie verschijnen:

 

Geef me de moed om te veranderen wat ik kan veranderen.

Geef me de wijsheid om te accepteren wat ik niet kan veranderen.

Geef me het inzicht om het verschil tussen beide te zien.

 

(Geen idee van wie deze mooie uitspraak afkomstig is. De Soefi’s? Franciscus van Assisi?)

 

Ik hoop met al dit materiaal bij te dragen aan je inzicht om het verschil te leren zien. Wetende dat het allemaal makkelijker gezegd is, dan gedaan (niets menselijks is mij vreemd, geloof me maar).

 

Weet je nog dat we het hadden over de vraag of boze stiefouders nu wel of niet bestaan? En dat ik schreef dat mensen soms boos worden omdat ze te hard hun best doen?

Wel, er is nog een andere reden waarom stiefouders boos en nukkig rond kunnen lopen: omdat ze de gevolgen van hun keuzes niet aanvaarden (hetgeen trouwens ook bij ouders voor kan komen).

Hoe weet je of je daar last van hebt? Als elke verschijning van je stiefkind, elk voorwerp van dat kind, elk symbool dat naar dat kind verwijst, je prikkelt.

Goed. Tot zover.

 

Ga niet te lichtzinnig over dit materiaal en doe de opdracht die ik je aan het einde van de video gaf.

Sta stil bij de verliezen die jij en je gezinsleden geleden hebben (of nog lijden).

Ga na over hoe het thema ‘grenzen’ speelt bij jullie.

En sta stil bij jullie manier van omgaan met verschillen.

En dan liefst nog met je partner in dialoog gaan hierover (als dat veilig voelt) 🙂

 

Ik lees heel graag je reactie.

 

 

En:

deze videoreeks delen met je vrienden en kennissen helpt mij én hen enorm.

 

Dankjewel,

Cindy