Issues met frisdrank – deel 2

“Herkenbaar artikel, dat van die frisdrank. Wij hebben daar ook problemen mee, maar anders.”

Luc en Marcia (*) hebben elk twee kinderen uit een vorige relatie – vier jongeren tussen 11 en 15.

Zij leggen mij hun variant van het frisdrankprobleem voor:

 

De jongens van Marcia hebben altijd gewoon frisdrank gedronken. “Niet constant hoor”, voegt ze er snel aan toe. “Maar het is wel een gewoonte waar zowel hun vader als ik nooit een punt van gemaakt hebben.”

De kinderen van Luc vinden het daarentegen de normaalste zaak van de wereld om water te drinken. “Bij ons verschijnt er cola op verjaardagsfeestjes, anders niet.”

 

Daar zitten ze dan met zes aan tafel in hun grote huis

Een samengesteld koppel met vier kinderen waarvan er al een paar stevig puberen.

Elk ‘deelgezin’ met andere gewoonten over frisdrank.

Luc’s kinderen vinden het niet eerlijk dat die van Marcia wel frisdrank mogen drinken en zij niet.

 

“Het is te belachelijk voor woorden,” verontschuldigt Marcia, die het een banaal onderwerp lijkt te vinden, “maar we geraken er zelf niet uit.”

Luc legt uit dat ze hier al vaak over gepraat hebben. Nog voor ze gingen samenwonen zelfs. “Op een of andere manier kunnen we ons niet aan afspraken houden.”

Want bijvoorbeeld een gemiddeld gebruik vaststellen voor alle kinderen (“drie glazen per weekend” of “als de fles leeg is, is ze leeg”) is voor de hare een verlies en voor zijne winst. Bovendien wil Luc helemaal niet dat zijn kinderen een ‘slechte’ gewoonte aanleren.

 

Daar begint de discussie

Marcia vindt het zwaar overdreven om een glas frisdrank als slecht te bestempelen.

Daar bovenop vreest ze dat haar jongens niet meer willen komen. Niet omwille van de frisdrank, maar wel omdat er volgens haar een steeds duidelijkere sfeer heerst van regeltjes. En dat in tegenstelling tot de gemoedelijkheid in het huis van haar ex-man.

“Logisch” repliceert Luc, “bij ons zijn er meer kinderen; hij hoeft maar met twee rekening te houden. En trouwens, ze verblijven meer bij ons dan bij hem. Hij kan de leuke papa spelen: pizza en frisdrank, doe maar op. Opvoeden en doordeweekse akkefietjes komen wel op onze nek, hé.”

Er blijken nog meer verschillen te bestaan in eetgewoontes en opvoedregels. Over opruimen, huiswerk, zakgeld en feestjes met vrienden.

 

Als ze beiden hun zegje gedaan hebben, kijken ze mij aan: “Hoe moeten we dit oplossen? Hoe geraken we van die verschillen af?”

 

Ik schuifel wat op mijn stoel.

 

“Hiervoor bestaat geen oplossing.”

 

Shocktherapie levert mij in ieder geval hun volle aandacht op.

“Je kan het een belachelijk onderwerp vinden, maar het lijkt alsof jullie niet beseffen hoe ingewikkeld zo een frisdrank-tegenstelling is.”

 

In een traditioneel gezin hoeft dit niet complex te zijn. Al ken ik verhalen van vriendinnen die met hun handen in het haar zitten over hun rebellerende pubers en hun ruzies. Of van ouders die verschillende meningen hebben waar kinderen handig gebruik van weten te maken.

In het samengesteld gezin zijn dit soort dagelijkse voorvallen al snel ontzettend beladen.

 

Hier enkele hete hangijzers uit het verhaal van Luc en Marcia:

 

Het gebruik van frisdrank hoort niet alleen bij de huisregels (het domein van het samengestelde koppel), maar valt ook onder opvoeding (het terrein van de biologische ouders).

De leeftijd van hun kinderen ligt niet ver uit elkaar waardoor er meer vergeleken wordt.

Het gaat om pubers.

Frisdrank is een gevoelig onderwerp voor hen.

Er is ook nog het bestaan van de ex-partners en hun keuze hierin. Het contact bepaalt of iets als frisdrank al dan niet ingezet wordt in een (ego)strijd om de kinderen.

Er kan een schuldgevoel leven bij de beide partners over de scheiding en/of wat ze hun kinderen allemaal aandoen.

 

 

Kijk, sommige koppels vegen dit soort problemen van de baan door hun kinderen eenmalig een duidelijke boodschap mee te delen: “Wij zijn dat gezeur om die cola beu. Vanaf nu een fles per weekend. Op is op. Pech als je dat niet leuk vindt.”

Of, straffer nog: “Ga dan naar je vader als het daar beter is. We zullen zien hoe lang je dat volhoudt.”

 

Vele paren willen het echter zo niet aanpakken.

 

Of het nu om cola of zakgeld gaat, een samengesteld gezin blijkt een multiculturele samenleving op kleine schaal te zijn

Net zoals een multiculturele maatschappij – de grote schaal – staan onze gewoonten, gebruiken, waarden, normen en overtuigingen symbool voor wie we zijn.

Het gaat over onze identiteit en of we ons daarin gerespecteerd weten.

Dat is waar het samengestelde schoentje begint te knellen: als het openen van een fles icetea een zaak van identiteit wordt.

 

Dan escaleert het tot “wij” versus “zij”:

 

“Wij die altijd moeten toegeven.”

“Jouw kinderen die altijd voor gaan.”

“Mijn kinderen kunnen hier niet gewoon zichzelf zijn.”

“Wij die het onderspit moeten delven.”

“Jij die niet ziet wat ik allemaal opoffer voor jou.”

“Jij bepaalt en wij moeten toegeven.”

 

Dat soort dingen.

 

Als de weegschaal boven gehaald wordt, gaat het met het samengestelde gezin de foute kant op

 

Wat ik zo mateloos boeiend vind aan deze gezinsvorm, maar wat het tot o zo’n uitdaging kan maken, is de paradox die het ons dagelijkse serveert.

Dat frisdrankgedoe krijg je niet opgelost als je op het niveau van hoeveelheden blijft denken.

Het dwingt je ertoe om de ogenschijnlijke tegenstelling te overstijgen. Om jezelf te overstijgen. Je blik open te trekken tot een breder perspectief.

Het dwingt je oude overtuigingen in vraag te stellen, je open te stellen voor de waarden achter de keuzes van de ander.

Ook al zou jij nooit diezelfde keuzes maken: kan je de waarden erachter begrijpen? Kan je respect betonen voor de beslissingen van de ander?

 

“Wat voor waarden schuilen er in godsnaam achter die blikjes vol troep?!” Luc ziet het niet en Marcia zwijgt schaapachtig. Alsof ook zij het antwoord eigenlijk niet weet en zich schaamt.

“Wat dacht je van gezelligheid? Van een thuis gevoel willen geven? Van je niet bij alles vragen hoeven stellen? Niet dat dat altijd de leidende waarden hoeven zijn, maar mag dat? Kan dat? Is er iets in jou, Luc, dat daar de waarde van kan inzien?”

Ik stel dezelfde vraag aan Marcia: kan zij zien wat de waarde is achter de keuzes van Luc?

We komen op gezondheid, niet de gemakkelijkste weg kiezen, helder en kwiek in het leven staan enzoverder.

 

Het is natuurlijk niet omdat een oplossing niet voor het grijpen ligt, dat er geen manieren zijn om hier mee om te gaan

 

Meer nog, om niet in een divergerende “wij-versus-zij”-spiraal te komen, MOET dit onderwerp op tafel komen.

 

Al was het maar om samen vast te stellen dat jullie er niet uit geraken, elkaars hand vast te houden en samen ‘onopgelost’ te zitten wezen. 

 

Bestaat er iets menselijker?

 

Als jullie on speaking terms zijn, kunnen gesprekken gevoerd worden met de andere ouder (ex-partner). Zodat jullie aan hetzelfde zeel trekken en de verblijfsregeling in stand blijft. (ik weet het, het klinkt te gek voor woorden, maar verhalen genoeg waar frisdrankdiscussies aanleiding geven tot het indienen van een nieuw verzoekschrift)

 

Ik ben ook een grote voorstander van het voorleggen van de paradox aan de kinderen. Niet in de hoop dat zij een beslissing zullen nemen of tot begrip hoeven komen zodat jullie van dit spannende conflict verlost geraken.
Maar om hen te laten zien dat het leven dit soort complexe dingen met zich meebrengt. Dat je alles van meerdere kanten kan bekijken.

 

Daarin ligt de rijkdom van het samengesteld gezin

Het draagt de potentie in zich om je geest open te breken.

Minimaal dien je met je partner de rijkdom van jullie samenzijn te kunnen zien. Respect voor ieders eigenheid – ook al zie je het elk anders – maakt dat jullie als koppel verbonden blijven. Het is dan alsof jullie grond onder je voeten krijgen van waar je de moeilijke patstellingen uit je gezin in de ogen kunnen kijken. Jullie kunnen je rol als co-kapiteins opnemen.

 

Als Luc en Marcia mij de hand schudden bij het naar buiten gaan, weet ik niet of ik hen zal terug zien.

Leven in een samengesteld gezin vraagt moed en wijsheid.

 

***

 

Ondertussen help je door dit artikel te verspreiden onder je vrienden en kennissen. Ze zeggen het niet altijd, maar wedden dat er ook onder hen zijn die met dit soort tegenstellingen worstelen? Klik op share (rode knop hieronder) en kies het sociale medium van je keuze.

Heb jij zelf een creatieve oplossing gevonden voor dit soort vraagstukken in jouw gezin? Mensen als Luc en Marcia kunnen inspiratie gebruiken, dus laat het ons hieronder weten als reactie op dit artikel.

 

Bedankt!

 

Cindy Schepers

 

(* namen  en andere verwijzingen naar identiteit zijn omwille van privacy veranderd)

 

 

Ingrid

23 februari 2018 om 12:25

Hoi Cindy,

Leuk dat we jouw mails nog altijd krijgen. Wij zijn nog altijd een nieuw samengesteld gezin, maar alleen Marielle is nog thuis en dat is onze gezamelijke dochter. Nu de grote dames op eigen benen staan en of op kot zijn, is de rust wel een stuk teruggekeerd, alhoewel ook de verschillen tussen mij en Kurt nog steeds door onze eigen dochter worden uitgespeeld, dus dit is zeker niet eigen aan een samengesteld gezin.
Als ik terugblik op de afgelopen 10 jaar, heb ik zaken waar ik heel fier op ben, maar er zijn ook een aantal zaken dat ik vind die niet goed zijn gelopen. Misschien waren we wel te streng, hadden we teveel regels , we deden ons best om mekaars regels te volgen, maar het werden er zo veel, dat ik denk dat wij het onze oudste dochters heel moeilijk gemaakt hebben. Er was ook niet zo een fijne sfeer door al die regels. Kurt at en eet (nu wat minder) vegetarisch, mijn dochters konden hier geen begrip voor opbrengen, grappig is dat er eentje nu veganistisch is, dus ze gaat nog een stapje verder, misschien moeten er zoveel regels gewoon niet. Als ik jouw frisdrank verhaal lees, dit is een beetje hetzelfde, wat we willen doen is onze kinderen meegeven dat teveel suiker, vlees, ……. (vul maar in ) niet gezond is voor zoveel zaken, maar een puber heeft hier zo weinig boodschap aan, ze willen zelf ondervinden, uitzoeken en experimenteren en zo lang als dit niet tot zware verslavingen leidt zou ik dit nu ik een beetje ouder geworden ben, gewoon toelaten. Ze worden zelf wel wijs, en je kan je eigen normen en waarden voor jezelf wel toepassen en zo leren ze dat er ook andere zaken kunnen en als ze wat ouder zijn, passen ze die van zelf toe. Als je bv ook kleine kinderen hebt maakt het het allemaal nog wat moeilijker, maar je kan bv aan de kleine kinderen zeggen, als jij 12 jaar bent mag dit ook, maar nu ben je nog te klein om zelf alle beslissingen te dragen enz, dus wij beslissen samen en dat moet je een stuk volgen, misschien is 12 jaar al te laat en moet dit tot 8 à 10 jaar hangt van het kind af.
In ieder geval zo lang als de rust in huis blijft en er geen extremiteiten gebeuren, zou ik veel meer leven en laten leven, geef ze een TV op de kamer (als je dit financieel kunt), geruzie over TV gedaan, rust voor jezelf als koppel en ga zo maar door en dit is echt niet gemakzuchtig of zo, dit is ervaring van zoveel jaren, ik had het anders gedaan moest ik de knop terug draaien en ja voor iedereen is het anders, maar dit is mijn gevoel en manier hoe ik terug kijk. Geniet zoveel mogelijk van mekaar , het leven is veel te kort voor al dat geruzie ?.

Lieve groet en je bent goed bezig!!

Ingrid

Ruth

24 februari 2018 om 11:22

Bedankt voor dit deel van de Issues met frisdrank. Het doet mij steeds deugd om te lezen dat wij, als NSG, niet alleen zijn met onze ‘issues’, die toch vaak heel banaal lijken te zijn.

Ik ben al 5 jaar mama en stiefmama in een NSG met 5 kinderen (4 jongens van 10, 9, 8 en 7, en 1 meisje van 6). Als ik kijk naar ons ‘crockpot’ gezin, hoe wij het zijn komen te noemen, is er maar 1 ‘oplossing’ voor ‘banale’ problemen die niet oplossbaar zijn….en dat is…heel veel water bij je wijn doen! Compromise, compromise, compromise, en door heel veel te praten (waar ik het in begin zeer moeilijk mee had, en nog steeds vaak heb….want wie wil er nu uren discusseren over hoeveel boterhamen kinderen moeten eten smorgens).

Wij merken dat we samen sterk staan door regels te maken specifek voor ‘ons’ gezin, regels waar we beide min of meer kunnen achterstaan. Because let’s be honest, in een NSG zijn dingen niet vaak helemaal hoe wij ze zouden willen!
Door samen tegemoet te komen naar ‘onze’ regels wordt er wel is gezegd ‘Hier, in ons crockpot gezin is de regel zo, en niet anders’. En dan moeten we, zoveel mogelijk, als twee ‘co-capiteinen’ ons hieraan houden, wat ook niet altijd zo simpel is als de regel niet helemaal inlijn is met wat je echt wil. Maar toch, water bij de wijn.

Ik kijk uit naar het volgende artikel!

Met vriendelijke groetjes,
Ruth

Laat een reactie achter