Issues met frisdrank (deel 1)

“Psssssssssssst”

Vanuit haar luie zetel hoort stiefmama hoe een paar meter verder een nieuwe fles cola soldaat gemaakt wordt.

Het bloed stijgt haar meteen naar het hoofd. Ze is het er zoooo niet mee eens dat haar stiefdochter frisdrank mag drinken. Op een gewone maandagavond dan nog wel…

Hoe is het toch mogelijk dat hij hier mee instemt?! En dat terwijl we zoveel principes en waarden over het leven delen samen…

Ze ademt een paar keer diep in en uit.

Ik wil dit loslaten. We gaan hier toch weer geen ruzie over maken hé? Wat kan mij het ook schelen dat zij zich ziek drinkt? Ik heb er toch geen last van? Laat het los… laat het los…

Ze klemt haar kaken op elkaar. Nee, in loslaten is ze niet zo goed.

Het gaat dan ook helemaal niet om die frisdrank, denkt ze bij zichzelf. Het gaat er om dat het zo vanzelfsprekend is dat zijn dochter álles mag doen en laten wat zij wil. Dat haar nooit een strobreed in de weg gelegd wordt. Dat zij het hier voor het zeggen heeft zodra ze een voet over de drempel zet. Zij wordt behandeld als een koningin! Is dat opvoeden? Hij met zijn verdomd schuldgevoel ook. Gaat dat dan nooit over? Ik ben gewoon goed zot dat ik dit allemaal maar onderga.

*

Die avond is het beeld zonder klank. Haar man heeft geen idee wat er scheelt. Heeft hij iets verkeerds gedaan? Zou het met haar werk te maken hebben? Voor de zekerheid laat hij haar met rust. Nog wat paperassen afwerken aan zijn bureau.

*

Later die avond – als het huis helemaal stil is – ploft hij naast haar in de zetel. “Oh ja, dit weekend… mijn ex wil graag wisselen. Haar meenemen op familieweekend. Of dat ok was vroeg ze.”

Hij had alvast gezegd van wel. Dan komt zijn dochter volgend weekend wel in de plaats.

“Kunnen wij misschien dit vrijgekomen weekend dat etentje met jouw collega’s toch door laten gaan?”

Even kan je een speld horen vallen.

Dan vliegt zij uit. Dat hij een slaaf is van zijn kind. Van zijn ex. Dat het maar eens gedaan moet zijn!

En zo meer.

Hij snapt er niks van.

Ze is toch ook zo emotioneel. Kinderlijk eigenlijk. Ze moest zichzelf eens bezig kunnen zien… djeezes! Als ze het rationeel zou bekijken zou ze inzien dat zij er alleen maar bij wint. Dat ze dat etentje in de plaats krijgt!

Maar hij heeft geleerd te zwijgen. Rationele argumenten maken het meestal erger.

En oh wee als hij komt met dat hij zich anders ook wel als sloef van háár opstelt… nee, zijn eigen gevoelens kán hij niet inbrengen. Dan escaleert het alleen maar.

Zij brult en hij zwijgt.

*

Dan volgt de stilte.

*

’s Nachts kan ze niet slapen. Ze vindt het vreselijk als de dingen niet uitgepraat zijn. Maar dit hebben we al zo vaak geprobeerd en het komt toch altijd maar terug. Dan heb ik net iets met hand en tand liggen uitleggen en vijf minuten later spreekt hij zijn dochter zodanig aan alsof hij haar de hemel belooft. Hoort hij dan niet wat ik zeg?

*

 

Nee, hij hoort niet wat zij zegt.

Zij hoort hem evenmin.

 

Hoe meer zij kritiek uit over zijn houding, hoe meer hij zich terugtrekt.

Hoe meer hij zich terugtrekt, hoe onrustiger zij wordt.

Hoe onrustiger zij wordt, hoe meer ze zich voorneemt te zwijgen.

Hoe meer hij haar voelt zwijgen, hoe onzekerder hij wordt.

Hoe onzekerder hij wordt, hoe meer hij zijn best gaat doen.

Hoe meer hij zijn best gaat doen, hoe meer zij een afkeer krijgt.

Hoe meer…

 

Enzoverder.

 

Samengestelde paren verliezen elkaar zo gemakkelijk in wat gewoon de orde van de dag had kunnen zijn. Ze voelen geen verbinding meer als het over de kinderen of de ex-partner gaat en slagen er bijgevolg ook niet in om andere afspraken te maken.

Afspraken over hoe dat nu zit met die cola en afspraken over hoe ze anders om zouden kunnen gaan met voorstellen tot wissels van het weekend. Nagekomen afspraken waardoor beide partners erkenning putten dat zij belangrijk zijn. (In dit voorbeeld: zij dat ze van tel is, hij dat zijn dochter er toe doet.)

Niet zo maar wat woordelijke erkenning, maar erkenning die tot je tot diep in je vezels voelt. Als je je zo erkend weet, is het al wat gemakkelijker om water bij de wijn/frisdrank te doen.

Sommige paren leren dit soort situaties verduren. Het is een smet op hun relatie, een stuk ongeluk in hun leven dat ze zo goed als mogelijk proberen links te laten liggen. Het zorgt regelmatig voor beeld zonder klank of knallende ruzie.

Andere paren gaan uit elkaar. Met veel pijn en frustratie omdat ze voelen dat het anders zou kunnen, maar nooit echt vinden hoe. Dat ze hun geliefde partner maar niet kunnen overbrengen wat ze bedoelen. Dat ze het nooit gedacht hadden… maar dat het daar dan maar moet stoppen.

*

Het hoeft echt niet zo af te lopen

Tegenwoordig is er veel meer inzicht in de manier waarop partners zich verbinden met elkaar en hoe ze aan die verbinding kunnen werken.

 

Willen jullie ook leren hoe je als partners verbonden kan blijven zodat problemen constructief aangepakt kunnen worden?

Neem hier contact met me op voor een verkennend gesprek. Ik help je graag verder.

 

Laat een reactie achter