Als je denkt dat je gek bent als stiefouder

‘In de badkamer zie ik dat mijn voorgangster het washandje onberoerd heeft gelaten. Ik roep mijn stiefdochter erbij en confronteer haar ermee. Stil en braaf wast ze zich alsnog.

Op de trap naar beneden begint ze echter onbedaarlijk te huilen.
Ik vraag wat er scheelt, maar er komt niet meer dan gesnotter en gesnik.

Voelt ze zich betrapt?

Zij is iemand die geen fouten wil maken en erg haar best doet. Ik probeer haar gerust te stellen door te zeggen dat iedereen foutjes maakt.

Geen effect.

Ik trek een andere kaart: “Ah… vind je het misschien erg dat ik ontdekt heb dat je je niet gewassen hebt? Dat ik jou nu stout vind?” Behalve het gesnotter: geen reactie. Dus ga ik verder: “Ik vind je niet stout hoor… eerder heel lief. Weet je, het doet me zelfs plezier dat je niet alles volgens de regeltjes doet… dat je je op je gemak voelt…”


Het gehuil stopt. Ze ontwijkt mij. Beneden knoopt ze haar jas alvast dicht zodat mijn man haar naar school kan brengen.

Hij werpt me een koele blik en vertrekt.

Geen idee wat die betekent, maar ik meende iets boos te zien. Iets dat ik interpreteer als Hoe kun je dit nu op het nippertje toch weer verpesten?! Je weet toch dat ze straks naar haar moeder gaat en ik haar een week lang niet zie? Kan je niet wat beter je best doen?!”

Ik schenk me een kop koffie in. Mag ik dit niet zeggen dan? Dat hadden we toch afgesproken? Ik doe dit toch alleen maar om te helpen?

Even overweeg ik hem te bellen, maar doe het uiteindelijk niet. Overdrijf ik niet gewoon?


De werkdag start; mijn inbox schreeuw om aandacht. Maar concentratie is ver te zoeken.

Nog een koffie dan maar.

In mijn hoofd blijft die scène van deze ochtend zich herhalen. Dat hij haar ook altijd wil sparen… Dat hij bang is voor de reactie van zijn ex… Dat zij een prinses is die op niets aangesproken mag worden… Dat ik altijd maar diegene ben die begrip moet opbrengen voor…


DAT HIJ ZIJN PLAN TREKT!

Nog koffie. De dag verstrijkt en ik weet niet waar ik me vanavond aan mag verwachten. Hoe gaat het zijn tussen ons, nu we weer met twee zijn?

Om 15 u meldt WhatsApp dat hij later zal zijn en ik geen eten hoef te voorzien… een of andere onverwachte vergadering.

Heb ik het verkorven? Waarom moet ik ook altijd overal iets van zeggen? Kan ik me niet gewoon met mezelf bezig houden?

Impulsief grijp ik mijn telefoon en stuur hem een berichtje. Of hij boos is?

Geen antwoord.

Het verslag dat volgende week klaar moet zijn… ja, kijk, het moet ook maar pas volgende week klaar zijn. Vandaag stop ik vroeger. Ik haal wat boodschappen en kook voor mezelf. Iets makkelijks.


Wanneer hij tegen achten thuis komt, lijkt er niks aan de hand. Hoe mijn dag geweest was? Ik kuch en vertel hem over het project waaraan ik gewerkt heb.

HAD moeten werken eigenlijk: ik ben niet veel verder geraakt dan vorige week. Maar dat vertel ik er niet bij.

Niks aan de hand, lijkt het wel. Over mijn vraag of hij boos is, wordt met geen woord gerept. Ik schenk mezelf een glas wijn in en concludeer dat ik me alles wel ingebeeld moet hebben.’

***

Dit verhaal gaat niet over mij (ik drink geen koffie ?). Ik heb het kunnen optekenen op basis van iets wat een cliënte me onlangs vertelde. En natuurlijk óók omdat ik het een en ander herken van vroeger, toen het leven met mijn stiefkinderen me in dit soort gepeins bracht.


Deze stiefmama vroeg mij of ze gek was. Dat ze zo overstuur kon geraken door wat er allemaal gebeurde in haar stiefgezin… beeldt ze zich dit dan allemaal gewoon in?


Omdat de zichzelf-in-vraag-stellende-stiefouder zo vaak in mijn praktijk verschijnt en misschien iemand is die jij maar al te goed van binnenuit kent, laat ik graag mijn licht schijnen op wat hier gebeurt.


Deze vrouw – laat me haar Julia noemen – ervaart dingen waar geen woorden aan gegeven worden. Ze kan het niet plaatsen en wordt er onzeker van.


Iets wat helpt om daar beter mee om te gaan is dicht bij de feiten te blijven. Dan kunnen we makkelijker zien wat er gebeurt.

We spelen de ochtend terug af, als het ware door de ogen van een videocamera.

De scène in de badkamer verschijnt op het ‘scherm’. We zien haar man die een bepaalde blik werpt. We weten niet wat hij daarmee bedoelt of wat de betekenis ervan is.

Al die gedachten die zij denkt dat hij over haar denkt, zijn GEEN feiten. Het zijn HAAR interpretaties. Het zijn wel die gedachten die haar dag naar de vaantjes helpen.

Mijn cliënten leren zich bewust te worden van hun gedachten. Ze te bevragen. Te zien hoe gedachten allerlei emoties opwekken terwijl we niet eens 100 procent zeker weten of het wel klopt. (En nee, 99% is niet genoeg.)

Het zou kunnen dat haar man overstuur is door haar reactie op zijn dochter. Het ZOU kunnen, maar dat weten we niet zeker. De enige manier om er achter te komen is om het hem te vragen.

Met de vraag in haar berichtje of hij boos is, heeft zij hier een poging toe ondernomen. Toen hij hier niet op reageerde, werd haar onzekerheid opnieuw aangedikt. Ze verliest ze de moed het onderwerp opnieuw aan te snijden.


Mijn advies aan haar is dat ze er toch weer op terug komt. Het hem toch – liefst face to face – weer voorlegt. En hem uitlegt waarom dit belangrijk voor haar is.


Dit blijkt niet gemakkelijk voor Julia. Zij geraakt namelijk zelf enorm overstuur en schaamt zich voor al het gedoe dat zich altijd maar in haar hoofd afspeelt. Iets in haar is er niet helemaal zeker van dat ze niet gewoon paranoïde is en staat er niet om te springen dit bevestigd te krijgen.

Om haar hiermee te helpen, help ik haar dit voor waar aan te nemen: “Iets in jou is nu dus overstuur; laat ons dat als feit aannemen.”

Met dat overstuurse in haar kunnen we allerlei kanten op. We kunnen het onderzoeken. Uiteindelijk heeft ze ook te leren het te omarmen, zoals dat zo schoon heet: ze heeft aan te nemen dat het op dit moment in haar leven zo is dat zij op dit soort gedoe zo reageert.

Als ze dit kan zonder zichzelf om de oren te slaan, kan ze die kant in haar die van streek is leren kalmeren. Ze wordt groter dan dat wat haar klein houdt, als ze zich als een moeder over het bange kind in haar ontfermt en aan haar man zegt:

“Liefste, iets in mij word overstuur van de blik in jouw ogen. Je zou me kunnen helpen als je me kan uitleggen hoe dit voor jou is.”


Op die manier valt ze hem niet aan. Ze legt hem niks in de mond. Ze beschuldigt hem niet, noch zijn kind of weet ik wie. Ze neemt de verantwoordelijkheid voor haar gevoel en voor haar nood om te weten wat hier aan de hand is. Dat werkt als een anker in deze verwarde, bangelijke situatie.

Ook dit bleek voor Julia niet zo evident. Ze is het niet gewoon zo assertief voor zichzelf op te komen. Ze verwacht bijna een aanval van de tegenpartij als ze zich zo opstelt. Blijkbaar heeft ze dit vroeger zo ervaren.

“En trouwens, hoe weet ik of hij me de waarheid vertelt? Misschien zegt hij dat het allemaal ok is, maar blijkt volgende maand dat het toch bij hem in het verkeerde keelgat geschoten is?”

Kijk, dat zou best kunnen.

Maar ieder is verantwoordelijk voor zijn eigen interne gedoe, niet voor dat van zijn partner. Als hij zegt dat er niks aan de hand is, maar dat blijkt niet zo te zijn, dan is dat ZIJN verantwoordelijkheid. Hij komt er dan misschien later op terug, maar het feit is dat hij dit dan wel eerst ontkend had. Dat moet hij dán wel onderkennen. Dat zegt óók iets over hem.

Maar wat dat over hem zegt… wel, laat me het hier houden bij dat het beter is dat zij zich vooral bezig houdt met wat dit allemaal over HAAR zegt. Dat is het beste aanknopingspunt hier.

Als Julia er in slaagt anders met haar angst om te gaan, hoeft ze haar dagen niet meer te verprutsen, zwalpend in een emotionele brei. Hier ligt haar groeistap.

Het leven in dit samengesteld gezin dwingt haar anders met haar angst om te gaan, wil ze zich goed blijven voelen in deze relaties. Dit is het cadeau dat het samengesteld gezin voor haar in petto heeft.

Is het je trouwens al opgevallen dat Julia wel eens meer op haar stiefdochter zou kunnen lijken dan ze beseft? Want ik weet niet zeker hoe het met die stiefdochter zit, maar wel dat Julia in elk geval iemand is diegene is die enorm haar best doet. Dat zij het misschien zelf is die niet zo goed om kan met het maken van fouten…


Dus: als zij er in slaag anders met die angst om te gaan en zo stap te zetten, geeft ze meteen een cadeau aan de anderen in het samengesteld gezin.


Hoe zit het met jou?

Welk cadeau heb jij in petto voor je samengesteld gezin? En wat is het geschenk dat jouw gezin voor jou in potentie heeft? Ben jij je daar al bewust van?


Ik lees het graag hieronder!


Heb je hulp nodig met jouw lotgevallen in jullie samengesteld gezin? Boek een verkennend gesprek met me en we kijken samen hoe ik je kan helpen. Of kom samen met je partner eens luisteren op mijn infosessie voor koppels die een beter samengesteld gezin willen creëren.

babs

26 maart 2019 om 11:47

Dit is een heel herkenbare situatie.

Alleen is juist het feit dat je aan jezelf begint te twijfelen door gedrag van anderen intriest.
(vader die doet of zijn neus bloeit, niet ziet dat je het goed wil maken en er dan over liegt
én de stiefdochter die huilt om iets als elementaire hygiëne) .

De vader behoort zijn vrouw bij te treden over zulke zaken en kan ev zeggen: “… heeft gelijk, je kan je wassen en je hoeft er niet om te huilen…”

Alle begrip dat je hierdoor “uit je loodje” bent…
Iemand de schuld geven helpt niet maar elementaire beleefdheid en teken van respect helpt en dat heeft blijkbaar noch dochter noch vader… Het probleem ligt m.i in feit dat vader alles tolereert met eender welk “flauw excuus” want terug naar mama, zo blijf je de scheiding er steeds inwrijven bij de kinderen… en laat je alle gedrag zo maar toe.
En ja, het is menselijk dat dit tot frustraties leidt bij de partner/vrouw….
Goed dat ze het toch kon brengen om er opnieuw over te beginnen, haar afbreken leidt enkel tot nog meer teleurstellingen en gebrek aan zelfvertrouwen en is dus allerlaagste dat je kan doen.
Jammer dat zo veel dat je doet als plusmama direct als “min/fout” wordt beschouwd… Het lijkt wel of dat in se verbonden is met stiefmama zijn.
Deze perceptie behoren kinderen ook in te zien… en daar ligt nu net de taak van de biologische ouder…

Cindy

28 maart 2019 om 10:16

Dank voor jouw reactie. Ik heb echt de neiging het om te keren. We kunnen bvb verbouwereerd zijn door de stiefdochter omdat ze huilt over iets als elementaire hygiëne. Maar evengoed kan ik dan zeggen dat de stiefmoeder hetzelfde doet: ze laat zich helemaal gaan om iets wat heel klein is.
Die redenering levert gewoon niets op in mijn ogen.
Dus ik blijf bij hetgeen ik in het artikel schrijf: bij de feiten blijven. De vader tolereert helemaal geen flauw excuus. Dat is de gedachte van de vrouw hier.
Ik vind het heel belangrijk om het zo te zien, anders geraak je hier niet mee verder en zal je blijven krijgen wat je kreeg. De vrouw doet dan eigenlijk hetzelfde als wat ze eigenlijk verwijt aan haar huisgenoten, zou dat dan niet onder ogen zien, voelt zich slachtoffer en zo meer. Als we ons als een slachtoffer gaan blijven opstellen en de eerste beweging van de ander opeisen, komen we heel dikwijls van een kale kermis thuis.

Anastacia

05 april 2019 om 08:05

Inderdaad heel herkenbaar. Niet zozeer dat de stiefdochter enorm haar best doet, maar in mijn geval dat de biologische vader zooo veel tolereert én dat zowel mijn stiefdochter als ikzelf enorm nood hebben aan de aandacht van mijn vriend, haar biologische vader (door omstandigheden). Ik zou deze soort zin telkens willen kunnen toepassen: “Liefste, iets in mij word overstuur van de blik in jouw ogen. Je zou me kunnen helpen als je me kan uitleggen hoe dit voor jou is.” maar vaak zit ik inderdaad in die “emotionele brei” waar je over schreef en geraak ik er alleen maar uit door erover te schrijven met mijn vriendinnen, met mijn psychologe te praten, sigaretten te roken, een glas wijn te drinken, te Netflixen, etc. maar eigenlijk alleen wanneer het terug goed gaat tussen ons, nl. wanneer ik mijn gekwetste kind bij mijn vriend op schoot zet en hij het sust. Het is zo moeilijk haar zelf te sussen, maar ik doe mijn best, zoals altijd (en nu krijg ik weer een krop in mijn keel omdat het zo verdomd moeilijk is, maar zo mooi wat wij hebben…)

Laat een reactie achter