Als de ex niet voor rede vatbaar is

In dit artikel laat ik aan de hand van een voorbeeld zien wat je kan doen als je ex-partner zich niet redelijk opstelt. Het gaat over gelijkwaardige relaties en onoplosbare problemen.

Voorbeeld

Je ex-partner heeft beslist een cadeau te kopen voor de verjaardag van jullie dochter. Ze laat je weten dat ze dat ene jurkje gekocht heeft, en dat ze ook jouw naam op het kaartje zal vermelden.

Wat fijn dat ze dat doet denk je terwijl je dat berichtje leest.

Je voelt je wat schuldig omdat jij nog geen initiatief genomen hebt. Je bestelt meteen een paar filmtickets en regelt een escaperoom voor je dochter en haar vriendinnen. Dat wil ze al zo lang en je verheugt je er al op om haar het pakje te zien openmaken.

Via de app laat je jouw ex weten wat jij gekocht hebt en dat je ook haar naam op het bijbehorende kaartje hebt laten zetten. Met de smiley die ze terugstuurt lijkt dit prima geregeld.

So far so good.

Een paar dagen later ontvang je een nieuw bericht van je ex. Met de vraag hoeveel jouw cadeau gekost heeft.

Je verslikt je in je muesli.

Beeld jij je dit nu in? Maak je van een mug een olifant… of zou het kunnen dat dit een voorbode is voor onweer? Gaat heel dat geruzie over geld opnieuw beginnen?

Je probeert te kalmeren en gaat na wat er precies aan de hand is.

Je was ervan uitgegaan dat ieder zijn eigen cadeau zou kopen. Waarom? Omdat zij jou pas op de hoogte had gebracht NADAT ze haar cadeautje gekocht had. Je was ervan uit gegaan dat jij niet geacht werd daaraan mee te betalen want dat ze dan wel EERST met je overlegd zou hebben.

Je was er van uitgegaan dat ieder iets zou geven naar eigen vermogen en goeddunken. Je was blij geweest dat jullie op die manier je dochter in de bloemetjes konden zetten en dat jullie geen boekhouding over elke millimeter van haar opvoeding hoefden te voeren. En dat je het elkaar gunt om elkaars namen te vermelden zodat er geen vergelijk zou ontstaan over wie meer geeft en wie minder.

Deze manier van ouder-zijn vind je heerlijk. Het getuigt van denken in overvloed.

Dát was jouw redenering geweest.

Ga nooit uit van veronderstellingen: een les die je vroeger met vallen en opstaan meende geleerd te hebben had. Niet dus, goedgelovig als je bent was je weer van het een en ander uitgegaan.

Je honger is over. Je probeert te bedenken hoe je moet reageren.

Volgende scenario’s duiken op:

1. Je zou kunnen zeggen dat zij niet overlegd heeft over die jurk en dat je het dus niet correct vindt om mee te betalen.

Naar alle waarschijnlijkheid zou zij dan bitsig reageren en zou er een stortvloed aan mails volgen. Mails waarin ze dingen aanhaalt die er niets mee te maken hebben en waaruit vooral moet blijken wat voor vreselijk slachtoffer zij wel niet is (o.a. zou ze de scheiding er weer bijhalen en wat voor een drama zij wel niet heeft ondergaan) (hoe ze daarbij abstractie maakt van het feit dat ze zelf is weggegaan voor een ander is je daarbij nog steeds een raadsel).

Ze zou gekwetst reageren omdat ze toch ‘van iemand als de vader van haar kind wel mag verwachten dat die een beetje mild is en begrip heeft waarom zij ocharme niet altijd de kracht heeft correct te communiceren’. Dat het haar intentie was om goed te doen en dat het weer niet goed is en dat ze daar haar conclusies uit zal trekken.

Bye bye overlegcultuur en goede verstandhouding…

2. Je zou ervoor kunnen kiezen om niet te reageren.

Maar geheid dat ze daar dan op terug komt. Je zou eerst nog een tijdje kunnen doen of je neus bloedt (‘nee hoor, ik heb echt geen berichtje ontvangen’), maar vroeg of laat zou je toch moeten antwoorden.

Uitstel van executie dus.

3. Je zou gewoon kunnen antwoorden en het bedrag vernoemen dat jij gespendeerd hebt. En dan zien wat er gebeurt…

Dat laatste is waarschijnlijk de beste optie denk je.

Je nipt van je koffie.

Maar meteen verschijnt de twijfel: wat als haar cadeau duurder blijkt dan dat van jou en ze je vraagt het verschil bij te betalen?

Je zou in dat geval gewoon snel voor het gemak het verschil kunnen bijbetalen om van dit hele gedoe af te zijn. Om hoeveel euro kan het gaan? Waarschijnlijk maak je je gewoon druk om niks… (dan moet je er wel op letten dat je huidige partner dit niet te weten komt, want anders krijg je daar weer discussie)… (Iets in jou schreeuwt om deze oplossing: ‘jaaaaa, doe dat gewoon! Hoeveel is een leven zonder stress je waard?!’)

Maar… dat toegeven omwille van de lieve vrede was tijdens jullie huwelijk al het probleem. Je hebt toch niet voor niets zoveel therapie achter de kiezen om weer vanuit je oude kleine conflictvermijdende ik te handelen? Dus nee, dat snel snel betalen om ervan af te zijn voelt niet helemaal goed.

Je ademt eens diep en beslist gewoon het bedrag te vernoemen.

Klaar. Je zal wel zien wat er gebeurt.

Ze typt iets terug. Je houdt je adem in.

Nieuw bericht.

Wat blijkt? Het jurkje was goedkoper dan jouw cadeau! Tenminste, dat vermoed je, want ze schrijft dat ze schrikt van het bedrag dat jij vernoemde, en dus ga je er nu uit van uit dat haar cadeau goedkoper was. (ja, weer een veronderstelling, I know I know, maar deze keer zou ik durven wedden dat…)

Je probeert verder te eten. Al is die muesli nu een dikke brei geworden en zit er nog steeds iets te knagen in je onderbuik. Honger kan het niet zijn, die is over. Wat knaagt er? Je merkt je dat je gewoon zit te trillen op je stoel.

Er raast woede.

Dit is wat die jou toefluistert:

Je wil het goed doen. Je wil in overvloed denken. Samen ouders kunnen zijn, jullie meisje groot brengen zonder tot op de euro te moeten rekenen. Je wil haar als moeder respecteren, maar wanneer respecteert zij jou?! Je wil op een vriendelijke manier in het leven staan. Maar dat is niet mogelijk hier! Nee, dit is niet eerlijk! Eerst redeneert ze van ‘samen delen’ en nu blijkt dat zij jou geld verschuldigd is gaat die redenering ineens niet meer op. Komaan man, laat niet op je kop zitten!

Je zucht en staat op.

Is dit nu de stem van het duiveltje of van het engeltje? Je weet het niet. Het voelt oneerlijk. Op de een of andere manier is het alsof jij altijd de wijsheid zelve moet zijn, de hoeder van lieve vrede. Dat ‘jij met al het geluk dat jij altijd hebt’ toch wel wat begrip moet kunnen opbrengen waarom ‘zij de ongelukkige’ dit of dat. Het klopt toch niet dat zij niet de moeite neemt om jouw standpunt te begrijpen?

Je wil graag evenwaardige relaties, maar je slaagt daar niet in. Als je het correct wil doen, krijg je ruzie. Als je zwijgt, doe je jezelf tekort. Wat is correct handelen?

Over gelijkwaardige relaties en de juiste reactie

Gelijkwaardige relaties vragen twee mensen die voor gelijkwaardigheid kiezen. Gelijkwaardigheid staat hier tegenover ongelijkwaardigheid, zijnde een relatie waar geven en nemen niet gelijk is, zoals in een ouder-kindrelatie.

Je kan proberen met je ex-partner in gesprek te gaan en je overwegingen toe te lichten. Misschien lukt het jou deze keer wél om je beter uit te drukken en kan ze voor een keer wél voorbij haar eigen bedoelingen kijken en zien hoe het voor jou is. Mensen nieuwe kansen geven kan de overweging waard zijn.

Maar stel dat je dat al zo vaak geprobeerd hebt en dat ze daar keer op keer als een slachtoffer op reageert. Wat dan?

Dan kan je ervoor kiezen de relatie te verbreken. Te beslissen: met deze persoon kan ik niet redelijk en correct overweg.

Maar… spoiler alert: je bent al van je ex gescheiden!

Je blijft gebonden in jullie kind. Dit ouderschap is een onverbrekelijke relatie.

Het verbreken van de relatie betekent hier het verbreken van de samenwerkingsrelatie: gedaan met berichtjes, overleggen, kaartjes met jullie beider naam op. Ieder voedt de dochter elk op de eigen manier op. Naast elkaar, niet met elkaar.

Je kan je in dit voorbeeld overigens afvragen of er überhaupt ooit sprake was van een samenwerkingsrelatie. Misschien is dat iets wat jullie in het begin uitgesproken hebben als nobele intentie, maar blijkt dit als puntje bij paaltje komt gewoon een lege doos.

Frustratie, patstellingen en dilemma’s als bewustzijnskatalysator

Als ik samen met een gescheiden ouder tot de constatatie kom dat diens ex-partner niet voor rede vatbaar is – ook niet na een hele lading boodschappen en luisterrondes à la geweldloze communicatie – dan merk ik vaak een weigering van die ouder om de ingebeelde samenwerking los te laten. Waar een rouwproces aan de orde is verschijnt een hardnekkig verzet tegen de realiteit.

Laat dat verzet nu net het ultieme recept zijn voor ongeluk.

Belangrijk is om je tot in je tenen bewust te worden van de realiteit: de realiteit dat jouw leven met dat van je ex-partner verbonden is via jullie kind. Je bent in een situatie beland op basis van keuzes die je vroeger gemaakt hebt, hoe onbezonnen die ook waren.

Wist jij toen dat het zo zou uitdraaien? Nee, dat wist je niet. Het heeft dan ook niets met schuld te maken, maar alles met het nemen van verantwoordelijkheid.

Ver-antwoord-elijkheid is een antwoord bieden op de keuzes die jij gemaakt hebt, al was je je toen onwetend over hoe het een en ander zou uitdraaien.

Je kan hierover een (innerlijke) strijd blijven aangaan en blijven proberen tot die samenwerking of tot erkenning te komen, maar dat is het ideale recept voor aanslepende gevechten.

Wat dan wel?

Een zinnig antwoord hier is het contact zo laag mogelijk houden en zoveel mogelijk ieder zijn ding te doen en, in het onvermijdelijke contact, telkens te besluiten: wie wil ik zijn in deze niet-ideale situatie? Wil ik gaan voor de lieve vrede en toegeven zonder dat mijn geven daarin gezien wordt? Of wil ik op mijn strepen staan met risico op ruzie?

Wat is het verschil met de overpeinzingen van de vader aan de ontbijttafel zal je denken?

Ogenschijnlijk niet veel, maar vergis je niet: het verschil zit ‘m in jouw bewustzijn. Je bent je ervan bewust dat er geen perfecte keuze bestaat en je besluit welke van de twee minder perfecte scenario’s je kiest. Je weet quasi op voorhand de consequenties van die keuze en hebt de intentie daar zo rustig mogelijk bij te blijven.

Jij kiest bewust.

Dat is de enige macht die je hebt. Dat is verantwoordelijkheid nemen voor de keuzes die je vroeger gemaakt hebt en daar in vrede mee geraken. Uit liefde en vrijheid voor je kind en voor jezelf.

En verder kan het echt ook geen kwaad om je er aan te blijven herinneren dat je niet mag uitgaan van veronderstellingen als het over contacten met je ex-partner gaat.

Wat met de nieuwe partner?

Dit artikel is alweer veel te lang 🙂 en ik heb nog nauwelijks een woord gerept over het standpunt van de nieuwe partner. Om het kort te houden daarover nog dit:

Ten eerste: we hebben allemaal een verleden en dragen allemaal de consequenties van bepaalde keuzes. We kunnen onze partner daarvan niet redden. We kunnen de last van die keuzes niet overnemen, net zomin als onze partner dat bij ons kan.

Ten tweede: wat we met ons meedragen hoort bij ons. Als je dus voor een partner kiest dan kies je voor het hele pakket. Dat is niet alleen de kinderen, maar ook de verbinding met de ex-partner, ook al wist je niet hoe dat zou worden. Als je het daar moeilijk mee blijft hebben, verzet jij je evenzeer tegen de realiteit.

De vraag is ook hier: welk antwoord wil ik hierop bieden? Wil ik blijven? Weggaan? Wil ik aangeven dat ik de verhalen over de ex-partner niet wil horen? Het maakt niet uit wat je keuze is, zolang het een bewuste keuze is en jij bereid bent de consequenties ervan te dragen.

In elk geval durft een ex-partner met wie over geld en dergelijke niet te praten valt al eens een pittig onderwerp te zijn voor het nieuwe koppel in het samengesteld gezin. Spreken hierover is vaak beladen en dient dan ook rustig en met veel bezinning en respect voor ieders ervaring te gebeuren. 

Ik ben benieuwd wat dit artikel jou brengt. Graag lees ik je constructieve reactie hieronder!

Zelf vind ik het nieuw samengestelde gezin zeer boeiend net omdat deze gezinsvorm uitnodigt tot reflectie, bewustzijn en groei.

Hartelijke groeten,

Cindy Schepers – juni 2020

Uw naam

17 juni 2020 om 12:37

bewustzijn en aanvaarding zijn inderdaad nodig bij het hele proces. Ik heb lange tijd gerouwd om de verloren relatie en dat was ook nodig. Ik kan nu gemakkelijker omgaan met het idee dat er iemand anders in zijn leven is. Wat ik wel nog moeilijk vind en niet zo goed weet hoe ik daar mee moet omgaan, is het feit dat ik merk dat er op ons zoontje wordt ingepraat over geldzaken. Tot nu toe heb ik dat langs me neergelegd en geprobeerd bij mij het zuiver te houden, maar ik vraag me af of ik daar goed aan doe? Ik merk vaak een oordelende houding bij mijn zoontje en weet niet goed wat er mee doen. Ik besef goed dat ik ook oordelen heb, maar probeer er zeker bewust mee om te gaan en zo weinig mogelijk naar buiten te brengen als ik ze voel opkomen.

B

17 juni 2020 om 13:33

Allemaal herkenbaar… ikzelf vond ook wel soelaas in de visie van Lieve Cottyn. Net omdat het nooit goed is voor de ex-partner en zijn partner, wat ik ook doe.
Bij te veel contact voelde ik mij op de duur de gever, too much, daar ben ik van gescheiden…
In die zin, zo weinig mogelijk contact, enkel indien nodig. Blijkt dat het in veel gevallen niet echt nodig is…
De kinderen zijn wel al 15 en 12, dat scheelt.
Ik ben dus gestopt met uitleggen voor de lieve vrede… en ik kies voor zo weinig mogelijk contact en een vrij gescheiden ouder leven. Werkt voor de kinderen precies ook.

Maaike

18 juni 2020 om 06:30

Vreselijk als communiceren en elkaar begrijpen niet werkt…
Rust en grenzen zijn dan beter, dat merken wij ook…
Al wordt die bewuste keuze niet op prijs gesteld Aan de andere kant en gaat het er momenteel nog steeds pittig aan toe…
Parallel ouderschap, ik wist niet dat het bestond maar voel dat het in sommige situaties beter is.
Bedankt voor het artikel, zeer verhelderend.

Koen

18 juni 2020 om 10:00

Net als Maaike in haar reactie aan geeft, zie ik meer en meer in parallel ouderschap. Alle goed bedoelde adviezen ten spijt dat “normaal” co-ouderschap, communicatie en afspraken tussen ex-partners mbt tot de kinderen mogelijk is “als iedereen maar zijn best doet”. Als het zo simpel was dan, was het in veel gevallen nooit tot een scheiding gekomen. Voor mij voelt het alsof diezelfde redenen van conflict en redenen tot scheiding, net die dingen zijn die nu ook het “normaal” co-ouderschap en communicatie in de weg staat en die tot de scenerario’s leiden die Cindy zo mooi beschrijft in dit artikel. Het komt mij zo bekend voor. Ik kan mij dan ook vinden in het zo beperkt mogelijk houden van het contact. Helaas lijkt het soms een onmogelijk vraagstuk : Meer communicatie leidt tot extra spanning of conflict. Maar ook…minder communicatie bezorgt spanning en conflict. Ik verkies dan toch de weg van minder communicatie omdat het minder inspanning vraagt. Het resulterende conflict blijft toch hetzelfde. Idem met meer, gelijk of minder geven/bijdragen aan cadeaus en extraatjes. Ik doe mijn ding, maar ik ga geen extra communicatie of discussie hierover aan. Zeer mooi artikel, het bevestigd dat we niet steeds bij onszelf als ouder/ex-partner de oplossing bij ons zelf moeten blijven zoeken.

Laat een reactie achter