Een gezin met je minnaar

Dit artikel gaat over koppels die

 

– op elkaar verliefd zijn geworden toen (minstens) één van hen nog in een vorige relatie zat en waarbij kinderen in het spel zijn,
– beslist hebben voor elkaar te kiezen (meteen bij de eerste gevoelens of na een lange affaire)
– bijgevolg de scheiding in gang gezet hebben
– en nu een nieuw samengesteld gezin vormen of willen vormen.

 

Het is mijn ervaring dat deze koppels vaker dan andere koppels in samengestelde gezinnen relatieproblemen doormaken:

 

– er zijn vaak vechtscheidingen met de eerste, achtergelaten partner
– er komen sneller en vaker spanningen in het nieuwe koppel
– de contacten met de kinderen verlopen moeizaam
– meer dan andere samengestelde koppels gaan ze weer uit elkaar.

 

Enkele typische relatieproblemen die in mijn praktijk opduiken:

 

– Er is een wantrouwen ten aanzien van elkaar. (‘Ga jij mij ook bedriegen?’ of ‘Vlucht je bij het minste conflict tussen ons ook weg?’)

 

– Het wantrouwen gaat soms ondergronds en leidt er toe dat (één van) de partners vaak onzeker is dat hij of zij heel erg zijn/haar best gaat doen en zichzelf wegcijfert: beter willen zijn dan de ex, eigen gevoelens parkeren, moeilijkheden niet bespreken enz. Dit heeft als gevolg dat de persoon in kwestie van zichzelf vervreemd, depressief wordt of bij momenten tot uitbarstingen komt waarna geen enkel compromis meer gesloten kan worden.

 

– Het wantrouwen leidt dikwijls tot controle van elkaar: (stiekem) elkaars berichten en mails lezen, een verbod op een eigen leefwereld, geen tijd voor jezelf mogen hebben

 

– Er worden veel verwijten gemaakt. (‘Jij lijkt wel mijn ex’ of ‘nu snap ik waarom je ex zo lastig deed’.)

 

– Het noodzakelijke rouwen om de breuk wordt door de nieuwe partner als bedreigend ervaren (‘waarom ben je nu toch triestig, je hebt mij toch?’), met heel veel ruzies, schuldgevoel of stiekem gedrag als gevolg.

 

– Het uitoefenen van het ouderschap wordt als bedreigend ervaren door de nieuwe partner. Nieuwe partners beschuldigen de ouder dikwijls van het gepamper van de kinderen uit schuldgevoel. Soms is dit waar, maar soms zegt het meer over de schrik van de verwijtende stiefouder dan over het ouderschap. Ik merk dat koppels in kwestie dit zelf moeilijk kunnen inschatten.  De gescheiden ouder durft hierdoor dikwijls het ouderschap niet helemaal opnemen zoals hij/zij wil, uit schrik de nieuwe partner te verliezen. Met alle droevige gevolgen voor de kinderen van dien.

 

– De ex-partner slaagt erin roet in het eten te strooien of verdeeldheid in het nieuwe koppel te zaaien.

 

– De kinderen worden hierbij soms gemanipuleerd en komen in een loyaliteitsconflict. Er ontstaan ergernissen en kampvorming.

 

Hieronder lees je 2 thema’s die ik relevant vind bij het aanpakken van de meeste van bovenstaande problemen. Het eerste onderwerp betreft de regelingen en scheidingsverwerking en het tweede onderwerp gaat dieper in op de motieven van het hebben van affaires en weggaan bij je partner. Ik wens je veel leesplezier en kijk uit naar je reactie onderaan deze pagina!

 

 

1. Regelingen en verwerking

Als je weg gaat bij je partner breek je je gezin op en moeten de brokstukken opgeruimd worden. Je staat voor de hele afhandeling van de scheiding en de scheidingsverwerking.

 

Wie zijn gezin verlaat voor een ander wordt de eerste beslisser genoemd. De eerste beslisser heeft een proces van wikken en wegen achter de rug en heeft soms reeds wat vorderingen gemaakt in het rouwproces. Vandaar dat de knoop door hakken tot opluchting kan leiden (‘de kogel is eindelijk door de kerk’).

 

Sommige eerste beslissers worden bij het effectief weggaan alsnog met een rouwproces geconfronteerd: nu pas wordt gevoeld wat het is om de kinderen achter te laten, hun pijn te zien, de reactie van ex en (schoon)ouders, het vertrouwde huis en omgeving. Bij sommigen staat deze pijn harder op de voorgrond dan bij anderen of komt deze moeilijke periode geheel onverwacht.

 

Het is belangrijk je bewust te worden van je pijn en er een goede afstand tot te vinden: je er niet door laten leiden (want dan neig je weer om terug te gaan en dan toch weer niet – knipperlicht-toestanden -, en blaas je je nieuwe relatie op), maar er ook wel contact mee te maken zodat het ook echt een plek en rust kan vinden. In dit verband herinner ik je graag aan mijn eerder geschreven artikels ‘omgaan met twijfels‘ en ‘eerste hulp bij schuldgevoelens‘.

 

De rol van de nieuwe partner in scheidingsverwerking

 

De aanwezigheid van je nieuwe partner wordt wel eens gebruikt als middel om de pijn niet te moeten voelen (‘het is zo afschuwelijk de week dat ik mijn kinderen niet zie, ik plan het helemaal vol met activiteiten met mijn nieuw lief’).

 

Soms is dat de enige bestaansreden van het nieuwe koppel, nl. een manier om thuis weg te kunnen. Niet zelden zie je deze koppels weer uit elkaar gaan eenmaal de puinhoop is opgeruimd en de breuk tot rust is gekomen.

 

Nieuwe partners kunnen geneigd zijn zich te gaan bemoeien met de scheiding (‘de regelingen zullen ook een invloed hebben op mijn leven, dus ik mag toch ook mijn zegje doen?’ of ‘schat, je hebt je altijd al zo laten doen door je ex, nu moet je het hard spelen’). Ik begrijp heel goed hoe deze nieuwe partners reageren, toch is het beter dat ze zich op de achtergrond houden en het hun partner laten regelen.

 

(Tussen haakjes: nieuwe partners zeggen soms dat hun partner zich al die jaren heeft laten doen door de ex, maar zien niet dat ze op deze moment net hetzelfde beginnen doen: hun partner zeggen wat hij of zij moet doen. Daarmee gaat de dynamiek van de eerste relatie subtiel over in de tweede).

 

 

De rol en reactie van de ex

 

De overgebleven partner uit het gebroken nest is de tweede beslisser, al is er van beslissen natuurlijk geen sprake als deze partner voor een voldongen feit wordt gesteld. De periode van wikken en wegen heeft deze partner lang niet altijd meegemaakt en opluchting is dan ook niet altijd het overheersende gevoel, in tegendeel.

 

Kortom: het rouwproces van de tweede beslisser bevindt zich doorgaans in een ander stadium dan dat van de eerste beslisser.

 

De (toekomstige) ex wordt daarenboven meteen geconfronteerd met een nieuwe partner. Voor heel wat ex-partners maakt dat de verwerking des te moeilijker. Niet alleen hebben ze te verwerken dat hun partner er niet meer is: meteen ook krijgen ze op hun bord dat die partner met een ander is en dat hun kinderen mogelijks bij die ander zullen zijn. Deze gegevens vormen een ideale voedingsbodem voor vechtscheidingen.

 

Sommige ex-partners geven de nieuwe partner de schuld (‘ze moet met haar poten van mijn man blijven. Nu zal ik er alles aan doen dat mijn kinderen haar niet leuk vinden.’). Dit soort reacties zijn begrijpelijk, maar nooit juist en al helemaal niet in het belang van de kinderen.

 

Andere achtergelaten partners worden extra giftig of wraakzuchtig naar hun ex. Kinderen worden heel gemakkelijk in dit spel betrokken – soms op subtiele of onbewuste wijze – en kunnen niet meer openlijk van beide ouders houden. Daarmee komen ze in een loyaliteitsconflict en wordt hen onrecht aangedaan.

 

 

Therapie helpt bij scheidingsverwerking.

 

Samen kijken we hoe het rouwproces loopt, waar je vastloopt en hoe dit voor relatieproblemen kan leiden tussen jou en je nieuwe partner. Je leert anders met schuldgevoelens omgaan en dus ook de relatie met je kinderen vrijwaren van (latere)problemen. Maak een afspraak voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.

 

2. Enkele motieven van het weggaan: het zoeken van de hemel op aarde

 

Er zijn uiteenlopende redenen waarom mensen voor een ander vallen en bij hun eerste partner weggaan. Het werkwoord ‘vallen’ duidt veelal goed aan waar het om gaat: ons onbewuste heeft de regie; onze wil of bewustzijn heeft niet te kiezen op wie we verliefd worden. Het overkomt ons.

 

En, zoals dat vaker voorkomt met onbewuste drijfveren die ons handelen bepalen, zijn we hiermee lang niet altijd beter af op termijn.

 

Op dit punt aangekomen wil ik het hebben over wat er bij sommige koppels speelt: het vallen voor een ander als veruitwendiging van een innerlijk conflict. Van bindings- of verlatingsangst. Van het verlangen van een hemel op aarde, van het paradijselijke leven van het kind in de moederschoot. Of soms ook van het lijden aan het het-gras-is-altijd-groener-aan-de-overkant-syndroom. Bij sommigen een midlife-crisis.

 

Uitspraken die hier op duiden gaan ongeveer als volgt:

 

“Ik zoek affectie in mijn leven. Mijn vrouw kon me dat niet geven. Zij zaagde en zeurde alleen maar. En toen kwam ik haar tegen en wist ik gewoon: zij is mijn soulmate, we voelen elkaar helemaal aan.”
“Bij hem kan ik eindelijk helemaal mezelf zijn, hij stelt geen voorwaarden aan mij.”

 

Over dit thema valt veel te zeggen. Ik raad je in dit verband het prachtige boek ‘De duivelsdriehoek’ van Carolien Roodvoets aan, een boek over de psychologie van de driehoeksverhouding en affaires.

 

“In het begin vergaat het de vreemdganger vaak net zoals Odysseus. Logisch, hij zit midden in een scheiding en heeft zorgen. Hij zit misschien niet te turen naar de zee, maar zit somber voor zich uit te staren op de nieuwe, samen met zijn minnares verschafte bank. Waar is het paradijs gebleven, vragen ze zich beiden af. Juist nu verlangt hij er zo naar. Het hartstochtelijke lustoord, het hof van Eden is zoek. Zeker… ze vrijen nog frequent, maar het is allang niet meer wat het geweest is. ‘Logisch’, zeggen ze tegen elkaar, ‘we zien elkaar nu elke dag’. Maar beiden weten stilzwijgend dat het paradijs voorgoed verdwenen is. Het wordt nooit meer zoals het was.” (Carolien Roodvoets, De duivelsdriehoek)

 

Het is belangrijk bewust te worden van de gevoelens die ons overvallen vooraleer we tot actie overgaan. Want als we gaan samenleven met onze soulmate merken we na een tijdje dat die ook zijn sokken niet in de wasmand gooit, begint te zeuren enz. Verliefde gevoelens overkomen ons, inderdaad, maar dat wil niet altijd zeggen dat we er als een marionet naar moet handelen. Het is belangrijk je gevoelens eerst deftig te onderzoeken, anders beland je na verloop van tijd in je nieuwe relatie in dezelfde (of tegenovergestelde!) problemen, en ben je aan het einde van de rit vooral veel tijd en energie kwijt.

 

Nog een treffend citaat uit De Duivelsdriehoek:

 

“Een ruziezoekende en boze ex is voor de minnares [de nieuwe partner/stiefouder n.v.d.r.] het beste te verdragen. Een boze en lastige en niet meewerkende ex is moeilijker te hanteren, maar is minder een bedreiging voor hun relatie. Want de vreemdganger zal dan over haar klagen en zuchten en het wangedrag van de ex is voor hem een bevestiging dat ze de juiste keuze heeft gemaakt. Maar o wee als de ex niet boos is of aardig doet of huilt of om hulp vraagt. Dan wordt de minnares bang en onzeker. Want het feit dat de ex hem graag terugwil en hem mist en hem nodig heeft, streelt zijn ego. Misschien toonde ze zich in hun huwelijk juist alleen maar afstandelijk en vijandig, en ziet hij nu hoeveel ze van hem houdt. En dat is voor het kwetsbare zelfgevoel van de vreemdganger zo belangrijk. Een luxepositie voor de vreemdganger. Voor ze het in de gaten heeft is de minnares zoals de jaloerse echtgenote.”

 

Het is niet moeilijk om te zien dat dit soort toestanden een zware hypotheek leggen op de prille partnerrelatie. Het is geen goede uitvalsbasis om je nieuw samengesteld gezin op te bouwen.

 

In dit verband raad ik je het volgende aan:

 

1. Doe het rustig aan en begin bij jezelf. Zoek uit wat je onbewuste motieven zijn, hoe bindings- of verlatingsangst bij jou speelt en hoe je de neiging hebt om een partner nodig te hebben in het oplossen van je innerlijke conflict. En in hoe je mogelijk niet bestand bent tegen de periode na de hevige verliefdheid.

 

Het is niet gemakkelijk dit zelf te doen omdat je al snel op je eigen blinde vlekken stoot. (Een typische uitspraak van iemand die het eigen aandeel niet ziet is eentje als deze: ‘ja maar, mijn ex gedroeg zich als een kind, toch logisch dat ik dat niet volhou, ik verdien toch beter?’)

 

Wie niet naar zichzelf kijkt, is gedoemd steeds aangetrokken te worden tot andere partners of met het gevoel te blijven zitten de verkeerde keuzes te maken. Ook als je ondertussen al met je nieuwe partner samenwoont kan je nog aan zelfreflectie doen.

 

2. Leer contact maken met datgene in jou dat een partner nodig heeft om je emoties te reguleren. In therapie leer je hoe je op een meer bewuste manier met die behoeften kunt omgaan en op een volwassen manier voor je emotieregulering kan zorgen.

 

3. Werk aan je autonomie en zorg dat je ook leert alleen te zijn, zonder daarbij de verbinding met je partner op te blazen. Zo kunnen jij en je partner elkaar beter horen, gemakkelijker bij jullie eigen aandeel in de relatieperikelen stilstaan en hoef je niet voortdurend naar de ander te wijzen. Als ouder win je aan zelfverzekerdheid.

 

4. Maak een afspraak voor een therapeutisch gesprek. In individuele of relatiebegeleiding bouwen we aan een gezonde verbinding waardoor het gemakkelijker is naar jezelf te kijken en de verantwoordelijkheid voor je aandeel op te nemen. Het is heel verrijkend als twee geliefden in het nabij zijn van elkaar hun kwetsbare, onbewuste of moeilijk bespreekbare emoties en behoeften kunnen uitdiepen en met elkaar delen. Doorgaans heb ik hier 5 à 8 sessies met beide partners voor nodig.

 

Over welke emoties en behoeften gaat het? De biologische ouder moet ontvangen kunnen worden in de pijn en het verdriet waar hij mee geconfronteerd wordt. De stiefouder moet ontvangen kunnen worden in de onzekerheid en het wantrouwen dat bij momenten de kop op steekt. Als partners erin slagen elkaar te ontvangen in deze moeilijke tijd, komen hun diepe angsten en pijnen niet tussen hen in te staan en ontstaat er bodem voor hun relatie om te groeien.

 

Het resultaat is dat je veel rustiger kan blijven als je partner bij de ex is om regelingen te treffen of rond het ouderschap te bespreken. Het wantrouwen is niet langer jullie vijand, maar een bondgenoot die je dichter bij elkaar brengt.

 

Zo kunnen jullie werkelijk kiezen voor wie je partner is als mens en niet als lapmiddel voor je gevoelige plekken.

Dat wens ik jou en je partner van harte toe!

 

Bedankt om dit artikel te delen!

 

Klik op de rode knop SHARE. Ik lees ook graag jouw reactie, eigen ervaringen of tips hieronder. Reageren kan volledig anoniem als je dat wenst.

 

 

 

Katelijne Schepens

20 februari 2014 om 12:11

Dag Cindy,
Ik wil jou van harte bedanken voor het delen van jouw verhelderende inzichten over deze problematiek en jouw positieve en inspirerende aanpak. Ik heb jouw handige concrete tips en artikels al vaak kunnen gebruiken,niet alleen voormezelf maar ook voor vrienden, familie, cliënten, collega’s enz.

Cindy

20 februari 2014 om 12:19

Katelijne, dat is fantastisch!
Hartelijke groet,
Cindy

Sophie Deleyn

16 juni 2016 om 08:34

Beste Cindy,

Bedankt voor de mooie teksten, ik herken heel veel hiervan in mijn eigen leven.

Ikzelf ben 2.5 jaar geleden een relatie met mijn vriend begonnen. We hebben daarvoor elk onze toenmalige relatie stopgezet. Mijn scheiding is vrij vlot verlopen en ik heb nog een goede band met mijn ex. Mijn kinderen hebben een goede band met mijn vriend en hij ook met hen. Mijn vriend is een stuk ouder dan ik en heeft volwassen kinderen, zijn jongste kind studeert momenteel. Hij is in een moeilijke scheiding met zijn ex verwikkeld. We wonen nog niet samen, hij wil eerst zijn scheiding regelen. Ik begrijp dat, alleen merk ik dat een goede regeling maar traag op gang komt en dat zorgt voor frustratie. Zijn ex meent dat zij recht heeft op alle bezittingen, dit heeft zij ook reeds besproken met hun kinderen. Mijn vriend is eerder het stille type en wil vooral geen extra conflicten en ziet zichzelf gedwongen in een moeilijke positie. Hij voelt zich enerzijds schuldig en anderzijds heeft hij heel veel schrik dat zijn kinderen het contact zullen verbreken. Hij kan met hen niet echt praten over de scheiding, praten over gevoelszaken ligt sowieso moeilijk voor hem. Ik vind dat ik een goede relatie heb met mijn vriend, ik hou van hem en wil hem niet kwijt. Anderzijds voelen we heel veel druk door dit alles op onze relatie. Ik besef dat zijn kinderen op de eerste plaats komen bij hem, maar op dit moment heb ik heel erg het gevoel dat de angst voor zijn kinderen heel erg bepalend is. Mijn vriend durft niet voor zich opkomen. Doordat we niet samenwonen moeten we afspreken wanneer we elkaar gaan zien. Hij probeert echter zo lang mogelijk zijn agenda open te houden, voor moest het zijn dat zijn kinderen nog iets willen afspreken met hem. Vaak is dat niet zo, dus hij is ook veel alleen. Ik probeer regelmatig af te spreken met hem, zodat we elkaar toch voldoende zien, maar vaak houdt hij de boot af omdat het zou kunnen zijn dat zijn kinderen op het laatste moment nog iets willen plannen. Hij durft geen striktere planning met zijn kinderen te vragen omdat hij schrik heeft dat ze dan niet meer gaan komen….
Ik had gehoopt dat zijn kinderen stilletjesaan zouden beseffen dat we het menen met elkaar en dat mijn vriend voor mij gekozen heeft. Echter, ik voel me onzichtbaar aan zijn kant van de familie (ik ben daar niet gewenst). Dat kwetst me allemaal heel erg. Mijn hart zit bij hem, ik zie hem heel graag. Maar ik weet niet in hoever ik dit alles nog kan verdragen, hoe lang ik kan blijven mezelf wegcijferen.

Groetjes,

Sophie

Cindy

16 juni 2016 om 12:33

Dag Sophie, dank voor je reactie. Ik wil graag even antwoorden omdat ik heel vaak verhalen als de jouwe te horen krijg en mijn antwoord dus misschien meer mensen kan helpen.

Het is een valkuil om je blik op zijn kinderen te richten en te denken à la “ze zouden nog toch stilaan wel eens….”. Daar zit de oplossing niet, integendeel. Het is een begrijpelijke piste vanuit de onmacht die je ervaart, maar het brengt jullie alleen maar verder in de knoei.

Het echte werk zit in:

1. beseffen dat er tijd nodig is voor situaties als deze (haast en spoed is zelden goed) en

2. naar het scheidingsproces kijken, zien hoe je partner waarschijnlijk een oud patroon met zijn ex verder bewandelt, dat hij zich helemaal door zijn gevoel laat leiden enz. Hij moet op de een of andere manier terug contact zien te maken met de reden waarom hij weggegaan is.

Opgelet, deze suggestie van mij kan een nieuwe valkuil worden, nl. dat jij hem gaat zitten zeggen wat hij moet doen, dat hij moet leren conflicten aan te gaan enz. Ook dat is meestal een doodlopend straatje met conflicten tussen jullie, waarbij de oude patronen zich nu ook tussen jullie gaan nestelen.

Je kan alleen maar aan jezelf werken. Dat betekent voor jou: leer spreken vanuit je eigen behoeften, wat heb jij nodig, hoe kan jij goed voor jezelf zorgen, hoe kan jij de verantwoordelijkheid voor jezelf nemen. Kan je hem vriendelijk overbrengen dat je niet kan kiezen voor iemand die altijd de agenda open houdt voor anderen? Dat jij ook – niet altijd – ook graag eens in zijn picture staat. Een plek in zijn agenda mag krijgen. Jij kan alleen maar appel doen op jouw relatie met hem. Het wordt ingewikkeld als jij je met zijn relaties gaat bezig houden.

Om dit te kunnen is zelfvertrouwen, een gevoel van eigenwaarde en volwassen bewustzijn voor nodig. Je kan leren anders omgaan met je angst om hem te verliezen.

Ik wens je veel succes hiermee. Mocht je hulp nodig hebben dan ben je welkom.

groetjes,
Cindy

An

31 augustus 2016 om 14:23

Dag Cindy ,
heel toevallig kwam ik op deze site terecht en ik ben blijven hangen. Zeker bij dit onderwerp omdat ik net in deze situatie zit.
Amai het is echt de nagel op de kop ! En ik heb al meerdere keren gedacht om even naar een therapeute te gaan dus het lijkt alsof ik hier moest terechtkomen. Ikzelf ben jaren minnares geweest , naast de toen heel mooie gestolen momenten had ik toen reeds het gevoel dat ik aan het vechten was . Het was geen makkelijke strijd , dromen over een leven samen maar niet samen kunnen zijn , kindjes die heel klein of op komst waren ,… . Maar uiteindelijk zijn we toch aan ons leven samen kunnen beginnen , maar dan begint de strijd pas. Het doet pijn als je merkt dat het droombeeld er in werkelijkheid niet is. We zijn nu bijna een jaar verder en het was heel zwaar. Ik zag veel verdriet bij mijn partner waardoor ikzelf heel onzeker werd , ik heb de neiging om mezelf inderdaad weg te cijferen , ik moet leren meer opkomen voor mezelf , hij is geen prater , ik viel ook plots van op mijn troon waarop hij me vroeger telkens plaatste diep naar beneden , ik had ook nog nooit eerder samengewoond en de lat werd door mijn partner hoog gelegd , … kortom het was knokken. Je wordt bang dat het een verkeerde keuze was , je wou gewoon gelukkig zijn en van elkaar genieten , maar zo simpel is het niet. Gelukkig gaat het tussen mij en de kindjes heel goed. Zijn ex haat me ! Ik krijg zelfs af en toe bedreigingen. Tussen mijn vriend en mij gaat het telkens beetje beter , maar we hebben nog een lange weg te gaan. gewoon door het lezen van uw woorden voelde ik me zo begrepen. Misschien is een babbeltje toch geen slecht idee.
Ik wil en ik zal dit gewoon laten slagen .
Groetjes

anna

28 november 2016 om 21:49

Hey Cindy,

Ik was de minnares, werd ook zwanger en heb nu een super dochtertje. Zijn vrouw was ook zwanger van hun tweede kindje. We zijn nog steeds erg verliefd op elkaar. We zien elkaar ook op het werk. Maar we hebben alles stopgezet tijdens de zwangerschap omdat dat gewoon de beste keuze leek. Hij houdt van zijn gezin en ik wil geen gezin kapot maken. Nu is er een jaar verder en we hebben elkaar bijna niet gezien want ik was in zwangerschapsverlof. Enkel wekelijks een telefoontje. Maar het gevoel is helemaal niet gaan liggen. Als je de statistieken leest, is er weinig kans tot een geslaagde relatie tussen ons, maar moet ik de deur toch openhouden indien hun twee het opgeven? Het is eentypisch verhaal bij hen waarbij zij een brave huismus is die enkel leeft voor haar gezin. Zo goed als geen passie, sex of avontuur is er aanwezig. Hij is zelf een levensgenieter pur sang. Ze kennen elkaar al sinds hun zestiende, zijn nu dertigers. Zal hun fundament het kunnen begeven? Ik ben zijn frisse wind, zijn verlangen en zijn beste maatje…maar is dat genoeg nu we samne ook een dochtertje hebben?

Cindy

29 november 2016 om 10:26

Beste, dank om je kwetsbare verhaal te delen. Wat me opvalt is dat je aan mij de vraag stelt of het genoeg is. Maar ik denk dat de enige die op die vraag kan antwoorden jijzelf is. Dit valt me op in heel je berichtje: dat je de focus niet op jezelf hebt liggen, op wat jij nodig hebt. Ik ken zelf genoeg geslaagde voorbeelden van relaties die succesvol uit een affaire ontstaan zijn. Leven is geen statistiek. Goede moed in ieder geval, Cindy

Caro

01 december 2016 om 15:13

Ik lees je artikel en slaak een zucht van herkenning en verlichting. Als tiener was ik verliefd op mijn vriend… We zijn ieder ons weegs gegaan en werden na hernieuwd contact als 30ers weer straal verliefd en hij heeft het meteen aan zijn vrouw verteld. Een klein jaar lang waren we momenten samen. Uiteindelijk besloot hij voor zijn gezin te gaan. Ik ontmoette een jaar daarna de vader van mijn 4 kinderen met wie ik 9 jaar samen was. Wij zijn gescheiden en het contact met mijn vriend is al die jaren platonisch geweest maar met een ‘weten’ dat we samen horen te zijn. Nu is het zover… na weer 2.5 jaar een relatie te hebben. Zijn vrouw weet er al die tijd van en gedoogde het. Nu hij heeft besloten definitief bij haar weg te gaan, begint de ellende pas… Ik ben er klaar voor; hij heeft woonruimte gevonden, we gaan het stap voor stap aanpakken samen. We kennen elkaar zo door en door dat we er beide vertrouwen in hebben. Ondanks dat slaat de onzekerheid soms ineens toe… Ik spring een gat in de lucht en tegelijkertijd voel ik me schuldig. Tijd zal het leren… Ik ben bereid deze relatie aan te gaan; als volwaardig deze keer.

Ron

30 januari 2017 om 21:19

Ik heb hetzelfde verhaal van de andere kant meegemaakt. Mijn ex met wie ik meer dan 20 jaar samen was en vier kinderen mee heb heeft mij bedrogen met een ander. Met deze man die ook kinderen heeft uit twee verschillende relatie’s is zei een jaar later gaan samenwonen. We zijn nu co-ouder en na twee jaar gaat het eindelijk weer wat beter tussen mij en mijn ex. Maar toch als ik haar zie doet het pijn en weet ik hoeveel ik van haar gehouden heb en nog steeds doe. Ik hoop oprecht dat ze nu gelukkig is met haar leven en dat dit de juiste keuze voor haar geweeest is. Maar toch.. ik mis haar elke dag weer opnieuw en vraag mij soms af of ik dat haar vertellen moet.

Laat een reactie achter